Dierenartsenpraktijk Kanaleneiland


Feline dysautonomie

Wat is feline dysautonomie?

Feline dysautonomie is een afwijking aan het onwillekeurige zenuwstelsel bij katten. Alle rassen en alle leeftijdsgroepen zijn gevoelig. In 1982 is deze ziekte voor het eerst in Engeland gezien, waarna het ook in de rest van Europa is gediagnosticeerd. De oorzaak van deze ziekte is tot nu toe onbekend. Feline dysautonomie wordt ook wel het syndroom van Key-Gaskell genoemd.

Wat zijn de ziekteverschijnselen?

Er is een groot verschil in de ernst van de verschijnselen, één of meer van de volgende verschijnselen kunnen optreden bij een kat met feline dysautonomie:

Hoe stelt de dierenarts de diagnose?

De dierenarts kan op basis van bovenstaande ziekteverschijnselen al aan feline dysautonomie denken. Door enkele onderzoeken (onder andere contrastfoto van de slokdarm, meten van de traanproductie of toediening van oogdruppels) kan er met meer zekerheid gesteld worden dat het om deze ziekte gaat.

Wat is de behandeling?

De behandeling is afhankelijk van de verschijnselen bij de kat. In de eerste plaats moet er voor gezorgd worden dat de vochtbalans weer hersteld wordt. Daarnaast is het soms nodig om de kat kunstmatig te voeden. Als de kat zelf kan eten is het slim om het bakje op een verhoging te zetten (de kat verslikt zich op deze manier minder snel). Een goede verzorging van de kat is uiteraard belangrijk (warmte, kunsttranen, helpen met wassen enzovoort). De verstopping kan verholpen worden met speciaal laxeermiddel voor katten (vloeibare paraffine oraal/ danthron 5mg oraal dagelijks). Ook het gebruik van parasympaticomimetica (bethanechol 1.0-2.5mg oraal BID of TID) is soms zinvol. Metroclopramide (0.1 mg/kg, IV, or 0.3 mg/kg, SC, TID) kan de maaglediging bevorderen. Het is raadzaam om zich af te vragen of een behandeling wel zinvol is.

Wat is de prognose?

Slecht, voor katten met ernstige ziekteverschijnselen.