Dilatatieve Cardiomyopathie bij honden

 Dilatieve cardiomyopathie is een hartaandoening die gezien wordt bij grote en middelgrote hondenrassen. Wat betekent deze term: cardio = hart, myo = spier, pathie = aandoening. Het is dus een aandoening van de hartspier. De hartspier wordt langzaam aangetast; spiervezels vervallen en worden vervangen door bindweefsel, of de spiervezels komen los te liggen in een gelmassa. Hierdoor kan het hart niet meer goed samentrekken en het bloed wordt niet meer goed voortgestuwd naar de organen. De pompfunctie is verminderd. Symptomen:De verschijnselen van hartfalen gaan dan optreden, zoals verminderd uithoudingsvermogen, spierzwakte, dikke buik (vocht) en gewichtsverlies.  Dilatatieve cardiomyopathie komt twee keer zo vaak voor bij mannelijke als bij vrouwelijke honden. Het is een chronische aandoening die langzaam verergert. In het begin zijn er weinig tot geen verschijnselen, maar een hond kan er zelfs acuut aan overlijden, zonder dat er andere verschijnselen geconstateerd zijn.  Deze hartaandoening komt regelmatig voor bij de Doberman, Boxer, Ierse Wolfshond, Deerhound en New Foundlander. Andere rassen waarbij de aandoening ook voorkomt zijn de Afghaan, Berner Sennenhond, Sint Bernard, Old English Sheepdog (Bobtail), Dalmatiner, Duitse Sennenhond, Duitse Dog, Ierse Setter, Rottweileren kruisingen van deze rassen. Middelgrote rassen met een mogelijkheid tot het ontwikkelen van deze aandoening zijn vooral de Spaniels, met als voornaamste de Engelse en Amerikaanse Cocker Spaniel.  OorzaakDe oorzaak van dilatatieve cardiomyopathie is niet bekend, maar waarschijnlijk zijn er veel zaken die ertoe kunnen leiden, zoals:        DiagnoseHet vaststellen van de aandoening gebeurt door middel van een vragenlijst en door klinisch onderzoek. Via een vragenlijst wordt bij de eigenaar informatie ingewonnen over veranderingen in uithoudingsvermogen en gedrag. Het klinisch onderzoek bestaat o.a. uit : luisteren naar het hart, voelen van de pols, voelen naar vergroting van organen (door stuwing). Aanvullend kan een röntgenfoto gemaakt worden om eventuele veranderingen aan het hart zichtbaar te maken. Er kan een E.C.G. gemaakt worden om de prikkelgeleiding van het hart vast te stellen. De mooiste techniek is de echo, daar deze de functie van het hart kan weergeven in zowel de vullingsfase als de samentrekkingsfase.  BehandelingAls de diagnose gesteld is, kunnen dieren behandeldworden met vochtafdrijvers (plastabletten) en ace-remmers en dietaire maatregelen, zoals b.v. zoutarm of zoutloos voer, zodat het hart minder belast wordt. Er zijn zelfs speciale commerciële diëten voor.Als de problemen tijdig aangepakt worden, kan uw hond met deze medicijnen nog een  prettig leven leiden, ondanks dat er sprake is van een hartprobleem. Hartfalen kan op verschillende leeftijden optreden. Als u verandering opmerkt in het uithoudingsvermogen van uw trouwe metgezel neem dan spoedig contact op met uw dierenarts. Veelal onderschat de eigenaar de klachten van en komt te laat, zodat een ingestelde therapie niet meer het effect heeft wat er van verwacht wordt. Heeft u een  hond van een ras dat tot de risicogroep behoort, dan adviseren wij een halfjaarlijkse controle om eventueel hartfalen in een vroeg stadium  te kunnen vaststellen.  Met vriendelijke groet,Uw dierenartsen